Liza Minnelli in Carré, Arie Cupé

In 1982 debuteerde Arie Cupé in het liedjesprogramma van Oklahoma tot Anatevka en sindsdien heeft hij in menige voorstelling acte de préséance gegeven. De meeste recente  voorstellingen waar Arie Cupé in speelde  waren “De Jantjes”  en “Harrie let op de kleintjes” In 1982 debuteerde Arie Cupé in het liedjesprogramma van Oklahoma tot Anatevka en sindsdien heeft hij in menige voorstelling acte de préséance gegeven. De meeste recente  voorstellingen waar Arie Cupé in speelde  waren “De Jantjes”  en “Harrie let op de kleintjes” In de column die Arie Cupé maandelijks zal schrijven neemt hij je mee naar zijn rijke en persoonlijke theaterervaringen.


Al op jonge leeftijd was ik groot fan van Liza Minnelli. In 1972 brak ze definitief door met haar rol van Sally Bowles in de speelfilm ‘Cabaret’. Ik was toen 10 jaar. En de film was – dat was toen nog – voor 14 jaar en ouder. Dus ik kon het niet zien. Dat heb ik jaren later uiteraard ingehaald! Ik kreeg wel de LP van de film en draaide die grijs. Daarna ook nog platen van haar tv-special ‘Liza With A Z’ en van haar concert ‘Live At The Wintergarden’. Kortom Liza was via foto’s en Lp's behoorlijk aanwezig in mijn jongenskamertje. 

Zes jaar na ‘Cabaret’ las ik plotseling dat Liza live zou komen optreden in het Amsterdamse Carré! Ik werd gek. Ik was inmiddels 16 jaar. Omdat mijn ouders wisten dat ik ‘later’ aan het toneel zou willen, kreeg ik altijd alles wat met theater te maken had. Ik mocht met grote regelmaat boeken en platen aanschaffen. Mijn vader zei altijd; ‘In ruil wil ik een vrijkaartje, op de eerste rij van Carré, hoek gangpad, als jij zélf voor het eerst in Carré staat’. Maar dit was een kostbaar concert. De prijzen lagen tussen de 50 en 300 gulden! En ik wilde natuurlijk goed zitten. Dit was wel heel duur. Ik sprak met mijn ouders af dat ik ervoor zou gaan sparen en dat zij, tegen die tijd, het eventuele tekort zouden aanvullen. Ik was al heel ver, toen het bericht in de pers kwam dat Liza tóch niet kwam. Wat precies de reden daarvan is geweest, zullen we nooit weten. Teleurstelling uiteraard. Wél lekker flink gespaard, dus dat ging vrolijk op aan platen en boeken. Vandaar dat ik daar – nu nog steeds – zoveel van heb. Na een paar maanden echter kwam er een aankondiging dat Liza alsnóg naar Carré zou komen. En wel op korte termijn; maandag 27 november 1978. Een fijn bericht, maar het gespaarde geld was dus op! Ik heb toen maar meteen een kaartje van 50 gulden gekocht. En ik wilde niet dat mijn ouders zouden bijspringen. Ik was gewoon een beetje kinderlijk boos. 

Ik ging uiteraard kijken, maar niet op een duur kaartje. Nee, op het goedkoopste, van 50 gulden. Ik heb ook nog een brief geschreven naar impresario Lou van Rees, die Liza naar Nederland haalde. Dat hij éérst in de pers had gegooid dat ze veel eerder kwam en dat ik toen het geld voor het duurste kaartje bijeen had! En toen de voorstelling niet doorging, dat het geld op was gegaan en dat ze nu inééns wél komt! Dat ik nu het goedkoopste kaartje had gekocht. En of hij tenminste kon regelen dat ik een handtekening van mijn idool zou krijgen! Dat schreef ik hem gewoon. Hij zal wel gedacht hebben... Alsof het voor hem leuk was geweest dat het eerdere concert was geannuleerd! Ik kreeg een fijne brief van Lou van Rees terug: Een handtekening kon hij niet beloven, maar hij nodigde me wel uit om de voorstelling op een dure plaats te komen zien. Een geweldig cadeau! Mijn broer heb ik mijn kaartje gegeven. Hoger was er geen stoel in Carré te vinden. Maar ook hij heeft genoten. En ik zat dus prachtig, prominent in de zaal. Het was uiteraard een geweldige avond. Een prachtig concert. 

Er waren natuurlijk heel veel mensen uit de Nederlandse Theaterwereld en ook Prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven zaten in Carré. Liza zong danste op een manier waarop alleen zij dat kan. Ze was toen zelf pas 32 jaar! Na afloop troffen mijn broer en ik elkaar in de hal bij de entree van Carré. ‘Ik wil eigenlijk zo graag een handtekening’, zei ik. ‘Ga Liza dan zoeken! Kijk of je haar kunt vinden. Ik wacht wel’. En daar ging ik. Gewapend met mijn handtekeningen-boek, waarin al veel nationale sterren hadden getekend, nu op zoek naar Liza Minnelli! Maar ja, zó makkelijk was dat niet natuurlijk. Ik kende de weg naar de kleedkamers in Carré. Maar nu stond er plotseling een grote Amerikaanse security-meneer voor de ingang richting kleedkamers en vroeg mij om een pasje. Ik begreep dat het een verloren zaak was en toonde hem, uit gein, mijn tramabonnement. Tot mijn verbazing mocht ik toen dóór! Het hele kleedkamergebied was verlaten. Hier en daar een technicus, maar géén Liza. Wél de deur naar het toneel! Daar was ik uiteraard nog nooit doorheen geweest! Dus dat deed ik, nu ik er toch was. Even staan op het toneel, waar net zo’n geweldige show plaats vond! Ik daalde een trap af en midden op het toneel zat Liza op de schoot van haar toenmalige echtgenoot, die herkende ik uit de boeken. Ik schrok, maar ze wenkte. Ik mocht komen. Kreeg handtekening en kus. Ik was qua lengte nog vrij klein, dus het zal er wel schattig uit hebben gezien, ofzo. 

Ze wilde uitgebreid weten wat ik van de show vond. Nou, van de zenuwen kon ik dat niet eens onder woorden brengen. Een beetje. Ik opeens: ‘The princess is waiting, I think’. Ze antwoordde ‘She can wait’. En bleef nog even met mij babbelen. Op vleugels kwam ik bij mijn broer terug, die al die tijd zat te wachten in de hal. En wij verlieten Carré na een héle bijzondere avond. Om nóóit te vergeten.

Het is dus heel geestig om te kunnen zeggen dat toen ik de eerste keer op het toneel van Carré stond, dat náást Liza Minnelli was. Maar het is echt waar! Daar is geen foto van. Wel deze onuitwisbare herinnering. Later zouden we elkaar nog vaak ontmoeten. En van drie ontmoetingen zijn wel foto’s. Al vijf jaar na Liza’s show in Carré, werkte ik zelf daadwerkelijk in dat geweldige theater. Ik speelde in de eerste musical die ik deed: ‘De Zoon Van Louis Davids’. Mijn vader was toen al overleden. Maar ik kocht bij de kassa het kaartje op de eerste rij, gangpad. Die stoel bleef die avond leeg. Ik was 21 jaar en mocht nu zélf in Carré mocht spelen! Al mijn dierbaren waren er. En mijn vader dus ook.

Arie Cupé met Liza Minnelli ( foto's privé collectie Arie Cupé )

Theaterparadijs het online theatermagazine