Ja maar, wat als alles lukt? Britt van Schie

Britt van Schie, 23 jarige zangeres en actrice. Houdt van zingen, dansen, acteren, lezen, schrijven, series, slapen, eten, slapen, eten, slapen, eten. Gemeen met een glimlach. Altijd aan het zeuren.Droomt over New York, Berlijn en Robert Pattinson. Britt gaat komend seizoen in de musical Urinetown spelen en zal met jullie regelmatig haar ontwikkelingen delen.

Nadat ik mijn welverdiende, groene, ik-voel-me-altijd-Elphaba, gezichtsmasker van mijn gezicht heb gewassen en de laatste schmink van mijn knieën heb gepoetst, barst ik ineens in huilen uit. En niet huilen van: 'Ahh er stromen wat traantjes over mijn gezicht', maar echt full-force, ugly face, snotter janken. Ik heb misschien wel de meest intense week uit mijn leven gehad. Vorige week zat ik op het keukenblad in de Gaffel in Hapert met een slushpuppie en een tosti. Ik zorgde dat 120 constant zingende kinderen het naar hun zin hadden, dat ze altijd genoeg brood, beleg, pannenkoeken, ontbijtkoek en natuurlijk limonade hadden en dat hun toiletten schoon waren. Maar daarnaast zorgde de bubbel die MusicalCamp heet ervoor dat ik kon ontspannen en mezelf weer even terug vond. Ieder jaar heeft MusicalCamp die helende kracht over mij. Hoe hard ik er soms ook aan het werk ben. Na een bewogen jaar was het heerlijk om weer op die vertrouwde plek met die vertrouwde mensen terug te komen. Ik genoot van iedere minuut en het leek even of er niets was dat ik liever wilde dan daar zijn.

Vannacht stond ik op een vlonder vlakbij mijn huis in Rotterdam. Ik staarde naar hoe de maan de Maas verlichtte. De SS Rotterdam en de Euromast aan de horizon. Terwijl ik de sterren die zich door de dikke wolken heen wurmden bewonderde, hoorde ik een stem in mijn hoofd 'Kijk naar de Lucht' zingen. Eén van de tien liedjes die de afgelopen week non-stop in mijn hoofd hebben gezeten. Naast me stonden twee lieve, nieuwe collega's die ik vorige week nog niet eens kende. Samen met hen en een hele leuke club andere mensen ben ik mijn nieuwe avontuur aangegaan. Met diezelfde club stond ik vandaag videobeelden voor een trailer op te nemen tegenover mijn huis in Rotterdam in kostuums van mijn zus. Op de een of andere manier is onze droom ineens uitgekomen.

Sinds vorige week mag ik mij, met heel veel trots, een deel van de cast van Urinetown noemen. Precies een maand na mijn afstuderen ben ik aan het werk in mijn eerste professionele productie. Ik heb een officieel taart-aan-snij-moment meegemaakt, ik heb dus een mega vette trailer opgenomen, ik heb zoveel gezongen dat ik spierpijn aan mijn stem heb en ik wist niet dat dat mogelijk was. Om me heen zitten zoveel enorm getalenteerde mensen. Mijn mond valt open als ze beginnen te zingen of te acteren. En naast dat ik er soms compleet onzeker tussen sta en mijn hoofd boven water probeer te houden, want wat is het weer spannend om in een nieuwe groep te functioneren en te doen waar ik goed in ben (Op sommige momenten voel ik me compleet socially awkward en ongetalenteerd), ben ik toch vooral ZO ONTZETTEND DANKBAAR en zo ontzettend trots dat ik een klein deel mag zijn van deze productie. Dat ik straks, in kleding die mijn zus ontworpen heeft, door Nederland mag gaan touren. Ik weet niet zo goed hoe dit ineens gebeurd is, maar man, wat een uitdaging en wat is het gaaf!

En ineens komt dat helemaal binnen. Op een zondagavond, na een heftige, lange en intensieve repetitieweek. Vlak voor mijn eerste vrije dag. Op de rand van mijn bed jank ik even alle spanning eruit. Het zijn tranen van totale euforie. Ik ben zo intens gelukkig.
Toen ik op weg was naar mijn eerste repetitiedag, zag ik een poster die ik al vaker voorbij heb zien komen. Ik heb er denk ik zelfs ooit een blog over geschreven. Toch raakte de tekst die er op stond me weer:

Ja maar, wat alles het lukt?
Ik dacht aan alle keren dat iets anders tegen me gezegd werd:'Daar is geen werk in te vinden.''Kun je niet beter een échte studie kiezen?''Met deze stem wordt je echt nooit aangenomen.''Ik weet niet of er wel plek is voor jou in dit werkveld.''We weten niet zo goed wat we met je moeten.'
Ja, maar wat als alles lukt?

Lees hier meer blogs van Britt

Tickets en meer info over Urinetown klik hier.