LEVEN, WIL JE ME EEN PLEZIER DOEN?

Britt van Schie, 23 jarige zangeres en actrice. Houdt van zingen, dansen, acteren, lezen, schrijven, series, slapen, eten, slapen, eten, slapen, eten. Gemeen met een glimlach. Altijd aan het zeuren.Droomt over New York, Berlijn en Robert Pattinson.

1 augustus. Zodra ik de auto uit stap, kan ik wel janken van geluk. Vandaag was de eerste dag van mijn nieuwe baan, van mijn nieuwe leven. Na me vier jaar lang door mijn opleiding heen gevochten te hebben. Na maanden van gefaalde audities en onzekerheid ben ik nu deel van een cast en van een productie. Als een soort veel te verlegen, veel te excited wezel stuiterde ik door mijn eerste werkdag heen. Totaal nog geen idee wat de komende maand in zou houden voor mij. Wie had gedacht dat ik hier zou staan? Ik zeker niet.

1 september. Zodra ik de zaak uit loop, kan ik de tranen niet meer tegenhouden. Jankend steek ik het terras over. Wat gênant. Vandaag had ik een proefdag op een nieuwe baan en ik schoot vol toen ik vertelde: 'Mijn vorige baan was echt mijn grote droom.' Ik dacht echt dat ik, ruim een week na het nieuws, wel weer in staat was te beginnen aan iets nieuws. Mijn ubergênante emotionaliteit bewijst het tegendeel. Midden op straat, waar net nog een regenbui was waar je u tegen zegt, stort ik weer even in. De misselijkheid, die al een week lang non-stop een deel van mij is, komt weer extra op en geeft de mate van verdriet aan. Ik heb mezelf echt altijd als een positieve, sterke vrouw gezien. Maar op dit moment ben ik meer een verslagen, kleine, verzopen kat. De zwakte in me wil ik niet toegeven, maar hij neemt soms bezit van me zonder dat ik er invloed op heb. Ik heb een hekel aan zielig doen, maar ik krijg het niet voor elkaar om mezelf weer bij elkaar te rapen en met volle energie en positiviteit door te gaan.

23 augustus. Precies een maand voor de premiere. De ochtend na mijn vorige, intense heppie-de-peppie blog. We worden met z'n allen mijn geliefde repetitielokaal met de steigers ingeroepen:
'We hebben helaas moeten besluiten per direct te stoppen met Urinetown.'
Shock. Stilte. Een zucht. Een donkere stem die nog 'Jezus' weet uit te kramen. Voor me zacht gesnik.
Ik weet niet meer wat ik deed, wat ik voelde. Of ik nog wel ademde.

Ik heb de afgelopen week denk ik wel vijf blogs geschreven over dit onderwerp. Geen enkele haalde het tot de 'Publiceren' knop. Ik denk dat ik nog nooit zo'n intens gevoel als dit op het moment zelf met de buitenwereld deelde. Altijd na het verwerken van de situatie durfde ik mijn gevoelens te delen in een blog. Nu zit ik nog midden in dat gevoel.
Want, om het even heel eerlijk en heel plat te zeggen, ik heb echt een klote week. Ik ben er redelijk kapot van. Ik vind het verschrikkelijk dat ik, na de meest geweldige, intense maand uit mijn leven, ineens werkeloos thuis zit en maar geen doel voor mezelf kan vinden.
Mijn afgelopen dagen waren gevuld met een heleboel lieve vrienden de me uit bed hebben weten te houden en bezig hebben gehouden voor zolang ik het nodig had. Die klaar zaten met snacks en wijn en koffie en liefde, ook al vroeg ik daar niet om. Met collega's die zo veel voor mij zijn gaan betekenen en een wederzijdse troost naar elkaar. Zo fijn om met elkaar te zijn, omdat je dan niet steeds hoeft te zeggen dat Urinetown nog constant door je hoofd spookt, dat is bij hen hetzelfde. Stiekem fijn dat zij in hetzelfde schuitje zitten, al gun je dit helemaal niemand, zodat je er niet in je eentje doorheen hoeft te gaan.
Maar op de momenten dat ik mezelf even niet bezig kan houden, lig ik in bed. Heb ik heel veel medelijden met mezelf en voel ik me kut. Ik ben dat echt niet gewend van mezelf. Ik wil door. Kin omhoog, borst vooruit, niet zeiken. Met volle overgave en positiviteit op naar de toekomst. Maar ik kan me er sommige dagen gewoon niet toe zetten. Op diezelfde dagen kan ik mezelf wel slaan.
'Stel je niet zo aan, Britt. Het is maar werk.' Zeg ik tegen mezelf als ik me weer even intens verdrietig voel. Maar toch lukt het me niet. Want het is niet zomaar werk.

We hadden zoiets moois gemaakt waar ik zo ontzettend trots op was, dat ik het zo zonde vindt dat niemand dat kan gaan zien. Ik vind het enorm jammer dat mijn droom, die toch echt wel een beetje uit kwam, kapot geslagen is en ik weer opnieuw iets moet vinden om me het komende half jaar mee te vermaken, wat allemaal sowieso minder geweldig gaat zijn dan het half jaar dat ik voor ogen had. En misschien is het omdat ik nu nog midden in het rouwproces ben, maar dit voelt wel als een van de heftigste dingen die ik ooit meegemaakt heb.
Toch zal ik nooit spijt hebben dat ik volledig in dit avontuur gesprongen ben. Het is inmiddels niet meer het avontuur waar ik zo op hoopte (en dat dat mijn eerste ervaring met het werkveld moet zijn is gewoon zwaar klote), maar het is ergens nog steeds het mooiste dat ik ooit gedaan heb. Ik had deze maand voor geen goud willen missen. Ik heb mensen ontmoet en met mensen mogen werken waar ik enorm van heb genoten. Door wat er gebeurd is, zullen we altijd een speciale plek in elkaars hart hebben en dat is iets heel moois wat ik wil blijven koesteren. Ik heb mezelf en mijn liefde voor het theater weer terug gevonden en ik wist niet dat dat nog kon. En ik heb nog nooit ergens zo mijn hart in gegooid als ik in Urinetown gedaan heb. Ook al was het maar drie weken, het waren drie weken waar ik me intens gelukkig, enthousiast en levend heb gevoeld, zoals ik dat nog nooit gedaan heb.
Vanaf het moment dat ik gebeld werd of ik toch nog mee wilde doen, is mijn hart keihard gaan kloppen. Bonkend in mijn borst heeft het me er keer op keer aan herinnerd hoe erg ik aan het leven ws en hoe bewust ik alles mee moest maken en moest herinneren. Soms sloeg ie even een paar keer over, werd ik geïnspireerd en gemotiveerd, betoverd. Op het moment dat de stekker uit de productie werd getrokken, stond mijn hart ook even stil. Geen bloed-doorstroom, geen levendigheid. Heel even geen gevoel.
Langzaam is de afgelopen dagen mijn hartje weer gaan kloppen. Omdat ik, naast alle intens kutte momenten die ik tussen mij en mijn bed laat, ook nog steeds zoveel mooie momenten had om van te genieten. Zoveel lieve mensen om me heen, zoveel ervaringen om dankbaar voor te zijn, zoveel trotsheid over hoe mijn leven zich inmiddels vormgegeven heeft en nu al zoveel lijkt op alles wat ik ooit wil. Dat mijn leven nog steeds gevuld is met zoveel moois, dat ik nog steeds alleen maar dankbaar kan zijn dat dit mij allemaal gegeven is.

Wat mijn toekomst plan is, weet ik nog niet. Er is nog steeds een sprankje hoop dat Urinetown z'n plek nog gaat vinden en ik duim KNEITERHARD om dat realiteit te maken. Met de goede mensen om ons heen (die er zijn) kan het niet zijn dat dit zo goed voelde en dan echt op deze manier eindigt. Maar wat er ook gebeurd, ik weet zeker dat ik de volgende keer weer met opgeheven hoofd, full-force het diepe in spring. Hoe verdrietig ik nu ook mag zijn, ik heb ook de aller-intenste maand ooit meegemaakt met Urinetown. De hoogste pieken kennen ook de diepste dalen, dat blijkt maar weer. En toch had ik het nooit willen missen en zou ik het nog een keer doen, ook al zou het precies hetzelfde eindigen.
En leven, wil je me een plezier doen alsjeblieft? Hoe verdrietig ik nu ook mag zijn, ik heb bewust niet gekozen voor vastigheid in mijn leven. Mag ik nog veel meer van dit soort intense periodes alsjeblieft? Want stiekem zou ik me nooit levend voelen zonder dat.

En het is toch best iets moois om ook wel eens kwetsbaar te mogen zijn. Ook online, voor de hele wereld om te lezen.

Lees hier meer blogs van Britt

Theaterparadijs het online theatermagazine