Column Arie Cupé theaterparadijs

In 1982 debuteerde Arie Cupé in het liedjesprogramma van Oklahoma tot Anatevka en sindsdien heeft hij in vele voorstellingen acte de préséance gegeven. De meeste recente voorstellingen waar Arie Cupé in te zien was waren “De Jantjes” en “Harrie let op de kleintjes” In de columns die Arie Cupé maandelijks voor ons zal schrijven, neemt hij je mee naar zijn rijke en persoonlijke theaterverleden.

Al vanaf mijn vroegste jeugd hoorde ik de stem van Barbra Streisand. Zij zat namelijk met haar single ‘People’ in de jukebox in het café van mijn ouders. Eén van de weinige niet-Nederlandstalige plaatjes. En ik was meteen betoverd. Dat geluid! Die stem! En daar was ik uiteraard niet alleen in. Jarenlang speelde ze enkel in speelfilms en maakte grammofoonplaten en later CD’s. Live optredens deed ze héél soms. En enkele keer zong ze in een tv-show een liedje. En toen, ineens in 1987, gaf ze weer sinds 20 jaar een concert. Voor een select gezelschap zong zij in de tuin van haar eigen huis. Dus écht in het openbaar, voor gewoon publiek, was dit nog niet. Dat gebeurde pas in 1994. In Amerika en in Londen.

Wij zijn geen liefhebbers van lange vliegreizen en op haar Londense speeldata moest ik zélf spelen! Dus dat ging aan onze neus voorbij. Ook bij latere concerten lukte het niet, want sindsdien zong Barbra weer geregeld in het openbaar. En toen kwam het bericht dat Barbra in 2007 een tour ging maken in Amerika, Londen én op het vaste land van Europa! Ons Amsterdam stond niet op haar lijstje, maar allerlei andere steden waaronder Parijs, wel. En nu was ik vrij! Dus daar gingen mijn Martin en ik! Naar Paris! Naar Barbra!  De kaartjes waren ontzettend prijzig. Extreem duur, vanwege een goed doel, dat eraan gekoppeld was. Zó duur dat ik zei: ‘Nou, de duurste kaartjes nemen we niet, maar de iets mindere kaartjes zijn óók heel duur. Weet je wat, we nemen de goedkoopste. Dan zijn we er tóch bij.’ Die goedkoopste tickets waren toch ook al 300 Euro per stuk. Meer dan genoeg. Dus die namen we.

Helemaal met verhoging van de spanning reisden we per trein naar Parijs. Lekker een paar dagen in die vertrouwde, heerlijke stad. Op de dag van het concert vond ik dat we ’s middags al naar de buurt moesten gaan, waar het overdekte stadion stond. Martin vond dat onzin, maar ik zei: ‘We kunnen daar toch lunchen en in de buurt dineren. Dan zíjn we er vast. Dan kunnen we niet te laat komen!’ Ik kreeg mijn zin. Martin vond mijn opwinding wel geestig, eigenlijk. Dus na het avondeten waren wij als eersten bij de ingang. Toen de deuren opengingen, húp, naar binnen! Zoals verwacht moesten wij véle trappen beklimmen. Ik had thuis in Amsterdam allang op internet gezien dan wij héél erg ver en héél erg hoog zaten.

Maar goed, maakte allemaal niks uit, we wáren er en gingen Barbra in elk geval live horen zingen!! Toen we eindelijk op de etage waren waar onze plaatsen zouden zijn, werden we aangesproken door een mevrouw. En Franse dame, die duidelijk bij het gebouw hóórde maar geen ouvreuse was, want ze droeg geheel andere kleding. ‘Votre tickets, si’l vous plait’, zei ze. “Pourquoi, madame?’, vroeg ik in mijn beeldige Frans. Ze wenkte ons, we moesten haar volgen. Martin vroeg steeds: ‘Wat moet die vrouw?’ ‘Weet ik niet, Mart’, zei ik weer. ´We gaan haar gewoon achterna, zíj heeft nu onze kaartjes!’ De trappen die we zo moeizaam óp gegaan waren, gingen we nu weer af. Dat ging ook ietsje makkelijker, trouwens. Maar ja, waarom? Wat wilde deze dame? Inééns stonden wij in de arena. Ze gaf ons twee andere kaartjes, waarop geen prijs stond maar ‘Invitation’. ‘Bonne soirée!’ Daar zaten we ineens. Op twee prachtige plaatsen in de zaal, met geweldig zicht op het toneel. Wát was er nou met ons gebeurd? We wisten het niet en begrepen er niets van. Ik zei tegen Martin: ‘Geen idee waarom we hier zijn, maar we blíjven zitten, ook in de pauze. Als je moet plassen doe je dat maar op je stoel!’ We hebben een heerlijke avond gehad. Barbra zong fantastisch. En wij waren erbij! En dan op zulke plaatsen! Waarom? We wisten het niet.

BS affiche

En maandenlang begrepen wij niet waarom ons dit gebeurd was. Een oude bekende van ons, impresario Brigitte van Gool, gaf ons de oplossing van dit wonderlijke mysterie. ‘Dat gebeurt bij ons ook op premières. Dan hebben een paar genodigden op het laatste moment afgezegd. En dan willen we niet dat men vanaf het toneel lege stoelen ziet. Dat staat niet zo gezellig. En dan geven wij die kaarten weg aan mensen die eigenlijk ver weg zitten en dan is die lelijke, lege plek in de zaal opgevuld’, zei ze. Zo eenvoudig was het dus. Wij waren zó vroeg binnen dat die mevrouw ons maar meteen heeft meegenomen naar beneden. En Brigitte zei: ‘Én ze vond jullie gewoon leuk, want ze willen natuurlijk wel fijne mensen in de zaal hebben!’ Nou, dat zal dan wel. In ieder geval was het een fantastisch cadeau!

In 2013 kwam Barbra Streisand naar Amsterdam voor een tweetal concerten in de Ziggo Dome. Daar gingen we natuurlijk naar toe! Samen met collega’s Rosalie de Jong en Lara Grünfeld. We zaten redelijk goed. De allerduurste waren metéén uitverkocht, maar wij zaten er vlák achter. Nu voor het volle pond. Maar de prijzen waren aanzienlijk lager dan in Parijs. Waarschijnlijk vanwege het ontbreken van een goed doel, zoals toen. En het was wederom een geweldig concert. We waren er allemaal vól van. Top! Een paar dagen later deed ze dus nog een concert in het Ziggo Dome. Journaliste Anne Rose Bantzinger ging die avond. Ze belde me ’s middags en zei dat ze een kaartje over had, omdat een collega plotseling verhinderd was. Of ik wilde. Hoewel ik dus al geweest was, riep Martin op de achtergrond: ‘Ga gewoon nóg een keer! Wannéér zingt ze hier nou? Misschien nooit meer!’ Dus ik zei, dat ik het kaartje wel wilde. Het was even stil aan de telefoon en toen zei ze: ‘Ooh, ik hoor nét dat het kaartje al weg is. Nou ja, je hebt het gelukkig al gezien. Dag!’ Maar ja, toen was het zaadje van ‘nog een keer gaan’ al in mijn kop geplant, natuurlijk.
Ik sprong in de telefoon en Juan Wells was de enige waarvan ik dacht dat ie vást zou weten hoe ik op zo’n korte termijn nog aan een kaartje zou kunnen komen. ‘Geef me effe de tijd’, zei Juan. Na tien minuten belde de held terug: ‘Geregeld, schat.’ Dus die avond zat ik daar dus weer. Nóg een keer bij het concert van Barbra Streisand. Nooit gedacht dat ik haar óóit live zou zien. Maar dat liep anders. Laat stáán meerdere malen. Ik heb haar in totaal dus drie keer live zien optreden. Ik ben een gelukkig mens.