Door Betty Keeman / Foto's Hans Gerritsen

Zoals ieder jaar doet Het Nationale Ballet weer mee aan Holland Festival. Dit jaar met 'Transatlantic'. Vier jonge choreografen die werken aan weerszijden van de Atlantische Oceaan vormen de basis voor deze voorstelling.  

Year of the Rabbit – Justin Peck  
De New Yorkse Justin Peck van het New York City Ballet maakt furore als jonge choreograaf. Voor de geïnteresseerden is zijn werkwijze te zien in de documentaire ‘Ballet 422’. De choreografie is Amerikaans strak, met veel lijnen en vormen, maar ook speels.

Er worden met de lichamen van de dansers veel interessante vormen gecreëerd. Vooral de duetten maken indruk. Het duet tussen Erica Horwood en Jozef Varga is een feest om naar te kijken. Justin Peck geeft met deze choreografie succesvol zijn visitekaartje af in Europa.  Crane – George Williamson  ‘Crane’ opent met een donker podium en veel rook. 

De dansers bewegen aards over het podium. De kostuums, ontworpen door David Bamber, zijn fantastisch en vormen een goede combinatie met het vrij donkere podium. Hoewel de choreografie niet overal even sterk is, zitten er fijne frases tussen. Vooral de laatste solo springt eruit. Hierbij ook enorme complimenten voor de dansers die, zoals altijd, fantastisch werk neerzetten.  

Merge – Ernst Meisner  
Het idee achter ‘Merge’ is origineel. Ernst Meisner, tevens artistiek directeur van de Junior Company,  wilde een duet tussen de ervaren soliste Igone de Jongh en de jonge balletdanser Martin ten Kortenaar maken en alles in de studio laten ontstaan. Helaas blijft het bij een mooi idee. De choreografie weet niet te boeien en mist een dramaturgische lijn. Het duet wordt naar het einde toe wel interessanter, maar mist een overtuigend idee.Daarnaast verstoort de jurk van Igone de Jongh haar danslijnen en maakt veel ruis, wat de mooie pianomuziek van pianiste Ryoko Kondo verstoort. 

Overture – David Dawson  
De afsluiter van de avond is ‘Overture’ van David Dawson. De choreografie is sterk, het decor innovatief en danser Edo Wijnen laat zien waarom hij binnen het ballet keer op keer wordt gepromoveerd. ‘Overture’ staat als een huis. En toch is het jammer dat er gekozen is om drie jaar na de première van ‘Overture’ op Holland Festival de choreografie opnieuw tijdens dit festival voor het voetlicht te brengen. Een ander stuk van choreograaf David Dawson was interessanter geweest voor de programmering.  

Kortom, met 'Transatlantic' zit Het Nationale Ballet jammer genoeg niet op het hoge niveau dat zij normaliter weet af te leveren.  

Transatlantic speelt nog tot 26 juni.  Kijk voor de speellijst op: http://www.operaballet.nl




 

Theaterparadijs het online theatermagazine