Project Wildeman "Happiness Unlimiited" dromen of waken?

Op het voormalige terrein van de NDSM werf in Amsterdam-Noord is de komende tien dagen weer van alles te beleven tijdens het Over het IJ festival. Buiten de reguliere voorstellingen die er te zien zijn, kunnen de bezoekers ook een aantal specials gaan bekijken. De Nederlandse première van één van deze speciale voorstellingen was tijdens de opening op 14 juli.

Een behoorlijk stuk buiten het festival terrein, met de fiets en auto goed te doen, ligt aan de Aambeeldstraat het oude fabriekscomplex van Draka. En in deze geheel lege fabriekshal wordt tijdens het festival de voorstelling “Happiness Unlimited” door Project Wildeman gespeeld.

De introductie op de website van het Over IJ festival zegt hierover het volgende: “De wereld krimpt tot enkele centimeters van je huid, waar aanraking nog je enige zintuig is. Je kunt de anderen om je heen alleen nog vermoeden, maar je ziet ze niet meer. (...)”
Wilde percussie, Afrikaanse ritmes. Een stem die ons prikkelt om blind te gaan dansen. Hoe spannend is het om jezelf te observeren: op welke impulsen reageer je, op welke niet?”

Rond de klok van acht schuift met enige moeite het hek open die ons toegang verleent naar het fabrieksterrein van Draka. Gelukkig schijnt zo nu en dan de zon en houden de weergoden hun regenwolken op gepaste afstand. Ik denk op een bepaald moment wel een beetje; kom op mensen laten we gaan beginnen. Maar het hek sluit pas als iedereen er is. Het groepje mensen dat deze avond aanwezig is, lijkt ten opzichte van reguliere voorstellingen in het theater, niet erg groot.

Zodra we compleet zijn lopen we achter de begeleiding aan naar onze eerste stop. Nee, we worden niet zomaar in een zaal gestopt. Vanavond er is een serieuze introductie nodig om het publiek in de juiste stemming te krijgen.
Jonatan Barting van Zinnig-Noord heeft zichzelf gepositioneerd in een hoekje van dit enorme fabriekscomplex en met zijn “preek” prikkelt hij mijn nieuwsgierigheid. Maar wat nog belangrijker is, hij zet een schakelaar om die mij vertelt wat er ook gaat gebeuren stel je er helemaal voor open. Als Barting begint te vertellen over zijn dromen, een belangrijk element van de voorstelling, wordt er hier en daar, ja ook door mij, wat lacherig gereageerd. Maar langzaam maar zeker dringen de filosofische woorden en zinnen door en krijgen betekenis. Misschien wel meer betekenis dan je op dat moment beseft.
Na de introductie wordt de groep ontvangen in het ketelhuis waar we een mooie blauwe overal uitgereikt krijgen. Dat is eens een andere dresscode op een première, gympen en een blauwe overal. De groep is nu ook in uiterlijk één geworden. Jonatan Barting overhandigd de groep nu aan de heren van Project Wildeman.

En vanaf hier stop ik met vertellen wat er gaat gebeuren want dat zou de voorstelling geen goed doen. Ik heb me opengesteld en laat mijn zintuigen het werk doen en ik heb een avond beleefd zoals ik die nog nooit in het theater eerder heb mogen meemaken. De duisternis die me is opgelegd voelde werkelijk als een bevrijding en stimuleerde mijn zintuigen tot hogere gevoelsniveaus. Ik hoorde het kleinste geluid, voelde de zachte lucht langs mijn huidstromen, ik voelde de warmte van de mensen om me heen, ik rook hun geuren.
Gedurende meer dan een uur was ik alleen in een groep. In mijn lichaam zijn dingen gebeurt die ik wel of niet bewust heb uitgevoerd, stond ik daar nu echt te dansen of droomde ik dat alleen en stond mijn lichaam maar een beetje heen en weer te schommelen? Mij maakt het niets uit want ik droomde en die droom was meer dan fantastisch.
Tijdens het ontwaken wordt ik door Project Wildeman terug gebracht naar de wereld van het bewust zijn en zie ik eindelijk waar ik ben en met wie. Een zeer bijzonder gevoel.

Project Wildeman bestaat uit Robin Block, Sven Hamerpagt, Milan Mes en Maarten Vinkenoog. Robin Blok is verantwoordelijk geweest voor het schrijven van de teksten. Woorden die, nu ik dit stukje aan het maken ben, ergens achter in hersenen nog steeds hun werk doen. Hoe kan je zo’n voorstelling als deze regisseren? Gevoelsmatig moet ik zeggen dat Olivia Maria Schaaf daar goed in is geslaagd. De beelden die opgeroepen werden in mijn droom zagen er prachtig uit.
De belangrijkste man van deze voorstelling is voor mij geluidtechnicus Ray Vaessen. Om in zo’n immense ruimte het geluid te laten klinken zoals het hoort te klinken in een voorstelling zo bijzonder als deze is een prestatie.

“Happiness Unlimited” is een unieke theaterervaring die per avond slechts door maar enkele tientallen mensen beleefd kan worden.

Voor meer informatie en tickets klik hier: